مدتهاست هرچه در این فوتبال میبیتینم و میشنویم، به نوعی از خود متعجب میشویم که در طول این سالیان وقت و فکر خود را مشغول چه چیزی کرده ایم؟ فوتبال ایرانی؟
به راستی دنبال چه هستیم و کدام هدف را دنبال میکنیم؟ به طرفداری از چه چیزی برخواسته ایم و هنجره مان را برای رسیدن به کدام هدف به پاره میکنیم؟
نه نه. اشتباه نکنید. نه فوتبال ما ایراد دارد و نه شیوه اداره آن. نه عزل و نصب ها و نه پست و مقام ها و جایگاه هایی که مسئولیتشان مشخص نیست و حوزه اختیاراتش را کسی معلوم نکرده است. اینها همه سالمند، عیب از من و شمای طرفدار است که از یک جامعه جهان سومی توقعاتی بیش از جهان سومی بودن داریم. همواره خود را با عناصر پیشرفته و توسعه یافته اروپایی و غربی مقایسه میکنیم و فوتبال با برنامه لیگ انگلیس و اسپانیا را مثال میزنیم و پای منچستر و بارسلون را به میان میاوریم. بی آنکه بپرسیم چه چیز ما شبیه آنهاست که فوتبالمان باشد؟ به راستی در این جامعه چه چیزی سر جای خود قرار گرفته که حالا ما از فوتبال توقعی بیش از اندازه داریم؟